Park De Rode Poort
Het buurtcomité “Bochtpekkers” behoort zonder twijfel tot de groenste van Brugge, want de buurt kan immers prat gaan op een heus park van 5 hectare – dat is zowat vijf maal de grootte van de Brugse Markt – met daarop een uit de kluiten gewassen villa, die ook al eens kasteel wordt genoemd.
Aanvankelijk stond op dit terrein een kasteelhoeve waarvan de oudste vermeldingen teruggaan tot het einde van de 17de eeuw. In de loop van de 19de eeuw werd het gebouw echter met de grond gelijk gemaakt om plaats te maken voor een imposanter kasteel dat omstreeks 1880 werd opgetrokken door Henri de Serret.
Het complex zou in de loop der jaren diverse keren worden verbouwd en uitgebreid en kreeg na de dood van de bouwheer ook verschillende eigenaars tot het in 1972, samen met het park, werd verkocht aan de kort voorheen opgerichte West-Vlaamse Intercommunale voor Autowegen in West-Vlaanderen die de opdracht had gekregen een autowegennet in onze provincie te realiseren. Een van de eerste medewerkers die er toen zijn bureau kreeg was overigens niemand minder dan de pas afgestudeerde Patrick Moenaert.
Eind 2005 werden park en gebouw dan doorverkocht aan de Vlaamse overheid, waarbij werd bedongen dat het park een publieke functie moest krijgen en dit tot 2025. Intussen werd echter al overeen gekomen dat die termijn daarna zal worden verlengd, zodat het publieke karakter gewaarborgd blijft.
Nu was bouwheer Henri de Serret niet de eerste de beste. Hij was de kleinzoon van François de Serret die ooit burgemeester van Brugge was en de zoon van Jules de Serret die het op zijn beurt tot burgemeester van Sint-Michiels zou brengen. De Baron de Serretstraat in Sint-Michiels werd naar die vader Jules genoemd. Zoon Henri, die getrouwd was met Hortense Veranneman de Watervliet, werd weliswaar eveneens burgemeester van Sint-Michiels, maar allicht om verwarring te vermijden beperkte men zich tot één de Serrestraat in Sint-Michiels.
Henri de Serret, die in 1905 eveneens in de adelstand werd verheven met de titel van baron, was een verwoed jager en bovendien een van de bezielende krachten van de “Société du Tir aux pigeons St-Michel de Bruges”, een vereniging waar Gaia nu pukkels zou van krijgen, want er werd, jawel, op levende duiven geschoten. De ledenlijst van de vereniging werd trouwens vrijwel exclusief bevolkt door edellieden.